به نام خالق یکتا

زندگي ... هوس نيست... اول فقط ميشناختمت ... يك روز باهات حرف زدم ، بعدا فقط يك دوست بودي ، يك كم گذشت ، بهترين دوستم شدي ... همه حرفهام رو بهت ميگفتم ، خوشحالي و ناراحتي همديگر رو ميدونستيم ، نصيحتم ميكردي و دلداريم ميدادي ، يا اينكه با خوشحالي من سهيم ميشدي . زمان گذشت ... كم كم به هم نزديكتر شديم ، از همه زندگي هم با خبر شديم ، خوب و بدش مهم نبود ... اينكه هردومون يكي رو داشتيم باهاش درد دل كنيم قشنگ بود . بازم گذشت ... گذشت ... گذشت ... هر روز برام عزيزتر ميشدي ، هر از گاهي ناخود آگاه دلم بدجوري تنگت ميشد ... به روي خودم نمياوردم ، ميگفتم : اينم ميگذره ... نگذشت ... يك روز بهم گفتي كه دل تو هم تنگه ... گفتي كه خيلي دلت تنگه ، گفتي كه دوستم داري ، منم دوستت داشتم ... سكوت كردم ... هيچي نگفتم ... ميترسيدم ! از چي ؟ خودم هم نميدونستم ، باز هم گذشت ... ديدم بدون تو خيلي سخت شده ، بهت گفتم ... بهت گفتم كه همه چيز من هستي ، بهت گفتم چقدر دلم تنگه ، بهت گفتم كه چقدر براي بودن باهات بي صبرم ، ميترسيدم ... يرسيدي چرا ؟ نميدونستم ... گفتي كه ترس نداره ، باورم نميشد ... عاشق شده بودم ! اينقدر اين كلمه رو توي كتابها و شعرها و گفته ها به سلاخه كشيدن كه ديگه باورم نميشد عشق وجود داشته باشه . فكر ميكردم هوسي بيش نيست ... نميدونستم چه جوري فرار كنم ، كجا برم ، به كي بگم ، به خودت گفتم ... گفتي كه هست ، عشق هنوز هست ، هوس نيست ! دلم آروم شد ... خيلي آروم شد ، تازه فهميدم كه دنيا چقدر قشنگه ، تازه فهميدم كه تا شقايق هست ، زندگي بايد كرد ... تازه فهميدم كه عاشق شدم و اميد وصال قدرت هر كاري رو بهم داد ، هر كاري ... آره ، عشق است و با اميد رسيدن بهش ، كوه رو از جا ميشه كند . چه حال و هواي عجيبي است ... توي آينه لبخندي به خودم زدم و گفتم : هوس نيست ، عشق است و چقدر قشنگه ...