ببین تنهایی ام را

میدانم،خسته شده ای

تو به تندیس بلورین من دلباخته ای

نه به این آوای همیشه محزون محبوس در گلویم

مثل آیینه میخوانمت

می ترسی روزها آسمان را پر ستاره ببینم

می ترسی،اشک بریزم

ببین،باور کن می دانم

چشم هایت در حدقه می چرخند تا مرا پیدا کنی

می دانم

پنجره را وقتی تگرگ می بارد

به خاطر من میگشایی

ببین

حتی می دانم،بخاطر من نفس میکشی

اما از یک پیکره چه انتظاری داری؟

لب هایم را به خنده تراشیده اند

مجبورم به همه لبخند بزنم

این شوخی را

بر پیکر تراشان ببخش

نگران نباش

تو پیرم نکرده ای

اصلا این چروکها که

نشان پیری نیست

وقتی بشکند

یادت می آید

که آنها چروک نبود

ترک بود

شبی در خلوتم با تو

سکوت عشق را دیدم

تورا بت کردم و با تیشه صبر تراشیدم

به فرهادی نیاندیشم

به شیرینیت ، مِی ، نوشم

تو فرهادی،منم شیرین

تو مجنونی منم لیلا

و هنگامی که یوسف را زلیخا مسخ خود میکرد

تو آن روح خدا بودی

دمیدی در وجودم جان ومن بی هیچ ترفندی

سکوت عشق را دیدم

تورا چون بت تراشیدم

نه کوه بیستون فهمید که فرهادی دگر دارد

نه خون آلوده تخت خسرو پرویز

رقیب دیگرش را دید

تو هم شیرین شدی

وفهمیدم که من عاشقترم برتر

ز شیرین،فرهاد وزیوسف ها

و زلیخاها و هر عشق اساطیری

که در عرصه به جان آمد

که ماروح ترحم را به حرمت ارتقا دادیم

وجسم بی تکلف را مجال هم نمیدیدیم

 واسه من زندگي سرده نکنه تو هم غريبي

 کاش مي شداشکاتوپاک کرد بميرم تو هم بريدي

 چه تبسم قشنگي وقتي به غمها بخندي

 آخه ارزشي نداره دل به اين دنيا ببندي

 نازنين دنيا همينه اونکه خواب بود بدترينه

 نکنه تنهات گذاشته آخره عشقها همينه

 ميدوني چقدر عزيزه قطره سپيد شبنم

 مثل اون اشکاي نازت رو تن گلهاي مريم

میتونه بخنده بازم غنچه لطیف مریم

 نازنين خدا بزرگه واسه درده همه مرحم

تو رو خدا صدام نکن بزار توی خواب بمونم

شاید تو رویا بتونم آواز شادی بخونم

تو رو خدا صدام نکن بزار کنارت بمونم

نمیخوام که بیدار شم و دوباره تنها بمونم

آخه تو رویاهام کسی اسیر غمها نمیشه

اون که یکی رو دوست داره بیخودی تنها نمیشه

خلاصه نیست تو رویاهام از بدیها هیچ نشونه

اون که میگه عاشقته تا آخرش پات میمونه

تو رو خدا صدام نکن بزار تو رویا بمونم

بزار یه بارم که شده تو حسرت تو نمونم

تو رو خدا صدام نکن بزار تو رویام بمونم

شاید تو رویا بتونم عاشق دنیا بمونم

گفتم خرابت میشوم                گفتا تو ابادی مگر ؟ 

گفتم ندادی دل به من               گفتا تو حان دادی مگر ؟

گفتم ز کویت میروم              گفت تو ازادی مگر ؟

گفتم فراموشم نکن                 گفتا تو در یادی مگر ؟

گفتم بر بادم مده ؟                  گفت نبار بادی دگر

گفتم که این شعر و بخوان      گفت الافم مگر ؟  

دبیر ورزش :عشق تنها توبی است که اوت نمیشه.

دبیر شیمی :عشق تنها اسیدی است که به قلب صدمه نمیزند.

دبیر اقتصاد :عشق تنها کالای است که از خارح وارد نمیشود.

دبیر ادبیات : عشق باید مانند عشق لیلی و محنون محور نظامی داشته باشد.

دبیر حغرافی :عشق از فراز کوههای اسیا تیری است که بر قلب مینشیند.

دبیر زیست : عشق یک نوع بیماریست که میکروب ان از حشم وارد میشود

  حمید از نظر شما عشق یعنی؟؟؟؟؟ از نظر من: فدا شدن برای دل