سرد بودم سرد تر از قطب شمال حتی خورشید ازم سراغ نمی گرفت

   همه چیز و از یاد برده بودم حتی دیگه نمی دونستم آسمون چه رنگیه؟

   کلمه هاو حرفامو توی صندوقچه ی دلم پنهون کرده بودم

    نمی تونستم لب از لب باز کنم روزام زخمی بودن و

    دلم از سنگ سختر شده بود .........

    باز به یاد تو افتادم تو که از خورشید گرمتری و از اسمون آبی تر

    تو و اون آغوش گشادت تو و اون نگاهی که منو به خوشبختی رسوند

   دلم می خواد دوباره برگرده........

   روزایی که این همه دیوار پیش روی منو تو صف نکشیده بود و

   به هر طرف که نگاه میکردم پنجره ای بود برای دیدن تو

   هر وقت دلم میگرفت به تو سلام می کردم حال تو رو می پرسیدم

   برای تو شعر می خوندم واونقدر منتظر می موندم تا تو منو صدا کنی

   دلم می خواد دوباره برگرده .....

 گفت: عزيز تر از هر چه هست ، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگي که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودي ، من آني خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي . من همچون عاشقي که به معشوق خويش مي نگرد ، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم ............

گفتم : پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي ، اينگونه زار بگريم ؟

 گفت : عزيزتر از هر چه هست ، اشک تنها قطره اي است که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند ،اشکهايت به من رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان ، چرا که تنها اينگونه مي شود تا هميشه شاد بود

گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي ؟

 گفت : بارها صدايت کردم ، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمي رسي ، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيز از هر چه هست از اين راه نرو که به ناکجاآباد هم نخواهي رسيد ........

گفتم : پس چرا آن همه درد در دلم انباشتي ؟

گفت : روزيت دادم تا صدايم کني ، چيزي نگفتي ، پناهت دادم تا صدايم کني ، چيزي نگفتي ، بارها گل برايت فرستادم ، کلامي نگفتي ، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بنده ي من بودي چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي ..........

گفتم : پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندي ؟

 گفت : اول بار که گفتي خدا آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خداي تو را نشنوم ، تو باز گفتي خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر ، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار مي کني همان بار اول شفايت مي دادم .............

گفتم : مهربانترين خدا ، دوست دارمت .......

گفت : عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ............

هر شب در رویاهایم تو را میبینم

احساست میکنم

این گونه  است که تو را می شناسم

این گونه باش

با وجود فاصله ها  و کهکشان هایی که بین ماست

بیا و خودت را بنما

این گونه باش

دور, نزدیک هر جا که هستی

ایمان دارم ,ایمان دارم که قلبم ادامه خواهد داد

تا یک بار دیگر تو در را بگشایی

این جا هستی, هین جا در قلب من

و قلبم ادامه خواهد داد

عشق یک بار به سراغ هر کس می آید و برای یک عمر می آید

و نخواهد رفت تا برویم

عشق همان بود که به تو ورزیدم یک بار و یک عمر

و از آن پس بدآن آویختم

و تا همیشه همه زندگی ام با آن پیش خواهدرفت

دور, نزدیک هر جا که هستی

ایمان دارم, ایمان دارم که قلبم ادامه خواهد داد

تا یک بار دیگر تو در را بگشایی

این جا هستی, هین جا در قلب من

و قلبم ادامه خواهد داد

این جایی تو این جایی

و من از هیچ چیز باکی ندارم

و می دانم که قلبم همچنان ادامه خواهد داد

و ما تا همیشه عاشق می مانیم

و قلب من همچنان خواهد تپید

و من این را در قلبم جاودانه خواهم داشت

و قلبم همچنان ادامه خواهد داد و ادامه خواهد داد...

 روزی فرشته ای از آسمان به دیدارش آمد. به او گفت: «اخلاص تو شایسته ی پاداشی بزرگ است. آمده ام تا به تو مژده دهم که به زودی امام شهر خواهی شد و بر همه ی مومنین سروری خواهی یافت، به شرط آنکه با من پیمان بندی که همه ی عمر با زنان سر و کار نداشته باشی و جز از دور بدیشان منگری».

جوان، غافلانه این پیمان را گردن نهاد و چندان سر مست نام و نشان شد که یاد از بی احتیاطی خود نکرد. روزگاری گذشت و او چنان محترم و بزرگ شد که در خیالش نیز نگنجیده بود.

دارایی بیت المال که در دست او بود از حد تصورش فزون بود، هرچند که سر پرست بیت المال به حسب عادت پیش از دادن سهم امام نیمی از آن را به جیب می ریخت.

اما همینکه سالی بگذشت، ارسلان پی برد که این همه افتخار و آسایش، بی اندکی عشق به کار نمی آید. هر روز صبح می گفت که درین سودا مغبون شده است. آخر یک روز اَمینه ی زیبا را دید :ه چشمانی دلفریب و عارضی گلگون داشت. دل در بند مهر او بست و گفت: «خدا حافظ زندگانی با شکوه و جلال! خدا حافظ ای بندگی پر احترام! من به دهکده ی خود باز می گردم، زیرا دیگر از مال دنیا به جز اَمینه ی زیبا چیزی نمی خواهم».

فرشته بار دیگر به نزد او آمد و از سست طبعی ملامتش کرد. اما عاشق وارسته به او گفت: « نظری به محبوبه ی من افکن تا ببینی که چسان درین سودا مغبونم کرده بودی، سود خویش را از سودا بر گیر و به حال خویشم گذار، که هرچه را به جز اَمینه باشد به تو می بخشم. حتی به بهشت هم بی اَمینه نمی روم»     

                                                                                            از: فرانسواماری ولتر

  هر حه ارزوی خوبه مال تو                     هر حه که خاطره داری مال من     

 اون روزهای عاشقونه مال تو                   این شبهای بی قراری مال من

منم و حسرت با تو ما شدن                       تویی بدون من رها شدن      

اخر غربت دنیاست مکه نه؟                       اول دوراهی اشنا شدن      

تو نکاه اخر تو اسمون خونه نشین بود           دل تو شکسته بودن همه قصه همین بود    

می تونستم با تو باشم مثل سایه مثل رویا 

      اما بیدارم و بی تو مثل تو تنهای تنها  

چیه دلم و گرفتی واسه چی داری گریه می کنی ؟      

چیه دلم و شکستی واسه چی داری گریه میکنی ؟ 

چیه دلم غریبی چی دیدی داری گریه میکنی؟  

       میگی گذاشته رفته اونی که مثل نفس تو بود                                     

میگی دلت را شکسته اونیکه همه کست بود

       دیکه کسی نمونده         پای همه حرفهایی که زده بود

میگی دیدی که نمونده پای حرفهایی زده بود 

دل من داری دیوونه میشی اما باز بیخیالش....

                                                                                                   بابا بی خیالشششش