زهمــراهان جدایی
زهمـــراهان جــــــــدایی مصلحت نیست
سفــــر بــی روشنــایی مصلحـت نیســت
چـــــــو ملک و پادشاهــی دیده باشـــــی
پس از شاهـــی گــدایـــی مصلحت نیست
شما را بی شمــــا میخوانــد آن یــــــــــار
شمــــا را این شمایــــــی مصلحت نیست
چــــــو خــــوان آسمـــان آمد به دنیــــــا
از ین پس بینـــوایـــــــی مصلحت نیست
درین مطبخ کــــــه قربانست جــانهــــــا
چـــــو دو نان نان ربایی مصلحت نیست
بگـــــو آن حـــریص و آز راهـــزن را
که مکرر و بـــــد نمایی مصلحت نیست
چــــو پا داری بــرو دستـــی بجنبـــــان
تـــــرا بی دست پایــــی مصلحت نیست
چــــو پای تو نمــــانـــد پـــــــر دهنـــت
که بی پــــر در هوایـی مصلحت نیسـت
چــــــو پر یابی بسوی دام حــــق پــــــر
کـــه از دامش رهایـــی مصلحت نیسـت
همـــــای قاف قـــربی ای بـــــــــــــرادر
همـــــا را جز همــایی مصلحـت نیســت
جهــــان جوی و صفای بحر و توماهــی
درین جــــــو آشنایــــی مصلحت نیســت
خمش باش و فنــــای بحــر حــق شـــــو
بانبـــازی خـــدایــــــی مصلحــت نیسـت