به نام خالق یکتا

خوشبختي و آرامش درون

lias — Sat, 04 Apr 2009 04:42:23 GMT

بنام خالق يكتا
باسلام
1.راز آرامش درون خویشنداری است. انرژیهای خود را پراکنده نکن. آنها را تحت نظر داشته باش و به طرز مفیدی هدایت کن.
2. راز آرامش درون در این است که هرکاری را با حواس جمع و علاقه انجام دهی.
3. راز آرامش درون در زمان حال زندگی کردن است گذشته و آینده را در چرخه ذهنی ابدیت رها کن.
4. راز آرامش درون در آسایش درون است. آسایش جسمانی ،‌عاطفی ،‌ذهنی و سپس معنوی است.
5. راز آرامش درون در دل نبستن است. این را بدان که در حقیقت هیچ چیز و هیچ کس به تو تعلق ندارد.
6.راز آرامش درون در شادی است. افکار شادی آفرین را آگاهانه حفظ کن.
7. راز آرامش درون در آروز نداشتن است. این را بدان که شادی در درون تو جای دارد، نه در اشیاء و شرایط خارج از وجود تو .
8. راز آرامش درون در این است که همه چیز را همانطور که هست بپذیری. آنگاه با امید و آرامش در جهت بهبودی آن قدم برداری.
9. راز آرامش درون در درک این مطلب است که تو نمی دانی دنیا را تغییر دهی. اما می توانی خودت را ؤتغییر دهی.
10. راز آرامش درون در دوستی با افراد مثبت است. از معاشرت با افرادی که طبیعی خالی از صفا و صمیمیت دارند اجتناب کن.
11. راز آرامش درون در ایجاد آرامش در محیط اطراف خویش است.
12. راز آرامش درون در یک زندگی ساده است. ضروریات زندگی را دوباره برای خود تعریف کن.
13. راز آرامش درون در یک زندگی سالم است. هر روز ورزش کن، غذای مناسب بخور و نفس عمیق بکش.
14. راز آرامش درون در داشتن وجدانی پاک است. به آرمان هایت پاینده باش.
15. راز آرامش درون در رفتار آزادانه است. رفتاری که بر آمده از خود واقعی ات باشد، نه افکار دیگران. خوشبختی چیست؟ خوشبخت کیست؟ سوال بسیار مهمیست. همیشه این سوال مطرح بوده، و کتابها و مکتبها در جواب آن آمده. لکن کمتر به این جوابها اهمیت داده می شود. غالباً جوابها جنبه نظری دارند و حالت شعار گونه آنها باعث می شود آنها را جدی نگیریم. برخی خوشبختی را در پول، بعضی در قدرت، برخی در دینداری، بعضی در خوشگذرانی و ... می بینند. من فکر می کنم آنچه انسانها در قالب های مختلف می خواهند، همه یکیست، و آن آرامش درون است و گاه بی آنکه بدانند چه می خواهند، چیز دیگری را به اشتباه جای آن طلب می کنند. می پندارم آنچه آرامش یا عدم آرامش درون را باعث می شود، خواسته های ماست. اگر تنها ثروت بخواهیم، داشتنش با آن کیفیت مطلوب، آرامش درون ماست. برای هر انسان، دو جهان قابل تصور است. جهان درون که همان خواستهای اوست، و جهان برون که دنیاست و همان است که همه می دانیم و عمر خود را غالباً صرف آن می کنیم. می خواهیم با ایجاد تغییرات در جهان برون، آنچه در درون خواسته ایم را تحقق بخشیم. انسان موجودیست ضعیف و او را یارای تغییرات جهان برون، آن گونه که می خواهد نیست. پس خواستن برایش توانستن نیست و هیچگاه آن خوشبختی که می خواست نخواهد بود. اما اگر به یاد آوریم جهان درون را، انسان را موجودی عظیم میابیم. می تواند هر چه می خواهد را بخواهد. او توانایي بسیاري دارد . پس می تواند با خواسته های درستش، خوشبخت باشد.

lias — Sun, 25 Jan 2009 18:15:45 GMT

یا حسین

lias — Wed, 07 Jan 2009 18:31:06 GMT

تشنه اند ،

چشمان جهان ،

چشمان تاریخ ،

چشمان علقمه ،

که تنها یک بار دیگر بنوشند :

تراژدی بی مانندت را .

جستجو می کنیم ،

« برادری» را

در کتاب لغت ؛

« تو» را ،

در اینترنت ؛

« خدا» را ،

در زندگی گم کرده ایم .

تو با خودت چه کردی ؟

تو با برادرت چه کردی ؟

تو چه کردی با ذهن فرسوده ی تاریخ ؟

که ما هم

اسطوره شویم .

تو یک اتّفاق بودی

برای آب .

گرچه آب ، روی آن ندارد ،

دل آن ندارد ،

زبان آن ندارد ،

که بگوید : چه دید و چه شد

که آبروی شرافت پر رنگ تر نمود .

تو یک اتّفاق بودی

برای علقمه

که پیوست شود ، نامش

به کربلا

درجغرافیای ذهن فرسوده ی تاریخ .

و تو یک اتّفاق بودی

برای خدا ،

که اعتبارت ،

بهانه ای باشد

برای دوای دردهای بندگانش .

ما ، با نامت

می پروریم ، روح را

تا کوه را ،

یارای ایستادن نباشد در برابرمان .

و زیر علَمَت ، بیمه ایم .

بی میل به دانستن اینکه :

برادرم تب دارد ؟!

کودکش گرسنه است ؟!

کلبه اش می سوزد ؟!

فداکاری یعنی چه ؟

برادر ، کیلو چند ؟ آقا !

جستجو می کنیم ،

« برادری» را

در کتاب لغت ؛

« تو» را ،

در اینترنت ؛

« خدا» را ،

در زندگی گم کرده ایم .

سقّای تشنه لبان !

کودکان ،

همچنان ،

بی تاب آب اند .

همدم

lias — Wed, 15 Oct 2008 11:12:18 GMT

امشب دل من مونس و همدم نداره

واسه ي اين همه درد حتي يه مرحم نداره

امشب به چشام لحظه اي خواب نمياد

ميون اين گير و دار لجم تو رو مي خواد

واسه تو چه ساده بود دل بريدن از دلم

پس چه طور راضي نمي شم که دلتو بشکنم ؟

مي دونم چاره ي کاره سوت و غربت و غمت

عشق واقعي مي سوزه تنهايي سهم منه

امشب دوباره دل هوايه گريه داره

تو خزونم با تو باشم هر روزش واسم بهاره

بي تو رو دلم کي مي تونه مرحم بزاره ؟

اگه اشکامو مي خواستي از چشام داره ميباره

یا مهدی

lias — Thu, 18 Sep 2008 22:04:54 GMT

تولد یک سالگی وبلاگ

lias — Wed, 13 Aug 2008 14:10:18 GMT

سلام دوستان عزیز

امروز تولد یک سالگی وبلاگمان است .

پارسال در چنین روزی دوست عزیزی به اسم اقا حمید این وب را ساخت

و تقدیم به من حقیر کرد . اقا حمید بی نهایت متشکرم .

موفق و پیروز باشی در تمامی مراحل زندگی ات

یکمین سالگرد تولد وبلاگ مبارک ..

یکمین سالگرد تولد وبلاگ مبارک ..

تشکر فراوان از همه عزیزان که در طول این یک سال از وبلاگ بازدید داشته اند.

بيست و سوم مرداد مصادف است با سالگرد تولد الیاس . ‏ يكسال قبل در چنين روزي با اميد و لبخند ، با هدف آموختن ، به تعالي ‏رسيدن و صد البته مفيد بودن ، پا به عرصه وجود گذاشت و من اولين كلام را به او آموختم : سلام . با تلخي هاي زندگي آشنايش كردم . و برایش افسانه ‏های بسیار زمزمه کردم . و عشق را در ضمیرش جای دادم . و نیز به او آموختم : آسمان با ‏ستاره هایش زیباست . بوته گل با شکوفه هایش ، زندگی با تلخ و شیرین و فراز و فرودش ، و ‏عشق با ماندگاری و پویائی اش زیباست ‏تنهايي و غربت را با كودكم در ميان گذاشتم و او را با دوستان بسياري آشنا كردم . و از طريق ‏او من نيز با بسياري افراد اشنا شدم . و غم تنهايي را با آنان تقسيم كردم و طپش قلبهايمان را ‏به اشتراك گذاشتيم . و گرماي دستانمان را دورادور بهم هديه كرديم ‏و اينك كودكم يك ساله شده ‏هنوز بسياري چيزهاست كه بايد به او بياموزم . هر چند كه خود نيز از او بسيار آموختم .‏ كودكم . با مهر و محبتي عميق با تو خواهم ماند و تو را ياري خواهم كرد . ‏ كودك دلبندم . سالگرد تولدت را صميمانه به تو تبريك مي گويم.

قبول داریم که به سبب گرفتاریهای جاری کمتر فرصت ارسال مطلب پیش می آید ولی خوشحالیم که توانستیم تا به امروز ادامه دهیم و آنرا زنده نگه داریم.

به آن تعلق خاطر داریم و مرور آن همیشه برایمان زنده کننده بسیاری از خاطراته...

امیدوارم که این وبلاگ تونسته باشه نظرات دوستان خوبم را جلب کرده باشه و با حمایت ها و نظرات و انتقادات شما بتونم این وبلاگ رو با قدرت ادامه بدم تا اگه خدا بخواد جشن دو سالگی وبلاگ رو با هم بگیریم.

فقط یاد توست که به من ارامش میده

lias — Sun, 03 Aug 2008 21:05:18 GMT

تقدیم به بهترینم که خیلی دوستش دارم

امروز هم احساس تنهایی میکنم. تنهای تنها درسرزمینی ناآشنا ٬ میان حقایقی که از آن گریزانم.

دراین هنگام به دنبال کسی می گردم تا حرف دلم رابرایش بازگو کنم ٬ اما وقتی که از همه کس

و همه چیز ناامید می شوم ٬ به خلوت ترین مکان پناه می برم و به دوراز چشم دیگران اشک

می ریزم. اشکهایی که بیان کننده دردهای درونی ام هستند و درمیان اشکهایم تورا صدا میزنم

و میخواهمت ولی تونیستی عزیزم و فقط یاد توست که به من آرامش میده بیا پیشم امروز بیش از

اندازه به تو محتاجم باور کن.

اگر چه در کنارم نیستی

اما وجودت

گل سرخی است که

از شاخه تو جدا

و آن را در لابلای

دفتر قلبم نهادم!!!!

وقتی تو رو به یاد میارم وقتی دلتنگ و بیقرارت میشم

هیچ کاری از دستم بر نمیاد به جز تجسم چهره توو یه

سکوت طولانی .در اون لحظه صورتمو اشک دوری از

تو می پوشونه.پیش تو من همیشه یه جز بودم.یه جریان

کوچک که وقتی به سیلاب عشق تو میرسه در اون گم میشه.

یا مثل یه رود یا چشمه که به اقیانوس پهناور عشقت میریزه.

من قطره ای نا چیزم که با یه تابش به آسمان میرم و گم میشم.

آرزو دارم که با پیوستن به تو من هم یه بینهایت بشم.

وقتی گمشده ای را پیدا می کنی که نمیدونستی گم شده بعد از

یافتن اون تمام آرامشت رو در وجود اون می بینی.

وقتی که کاسه صبرم لبریز میشه و همیشه دوریت رو تجسم میکنم

در اون لحظه به تو میگم.عشق من!!!!!!

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...

lias — Thu, 24 Jul 2008 23:02:18 GMT

خیال نکن که بی خیال از تو و روزگارتم ....

به فکرتم...

به یادتم ....

زنده به انتظارتم ....

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...

دلتنگي از کسي که دوستش دارم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري

می کند !

درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شده٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم آويخته

و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشانده است .

دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش دارم.

دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که

دوستشان دارم کنده شوم .

در انسوي مرزها دوست داشتن گناه است ٬ حق من نيست ٬ به اتش گناهي که عشق در آن

سهمی داشت مرا بسوزانند .

رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهاي مرا از ....

آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است٬ آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است که نفسهايم

نيز از ميان زنجير ها به درد عبور مي کنند . . .

دوست داشتن تو چنان تاوان سنگيني دارد که براي همه عمر بايد آنرا بپردازم ... و من این

تاوان سنگین را با جان و دل پذیرا شده ام .

همه عمر ٬ داغ تو بر پيشاني و دلم نشسته است و مرا می سوزاند .

تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم. . . آنقدر دلتنگ دوريش

هستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستيم را

خوره بي کسي و تنهايي مي جود . . .

به او نگاه مي کنم ٬ به او که چون بهشت بر من مي پيچد و پروازم مي دهد .

به او که لبهايش از اندوه من مي لرزند .

به او که دستهاي نيرومندش ٬عشقي که مدت کوتاه پيش اجازه اش را از من گرفتند جرعه

جرعه به من مي نوشاند . . . . .

به او که چشمهايش در عمق سياهي مي خندد و دنيايم را ستاره باران مي کند.

به او که باورش کردم و دل به او باختم

به او که دلم مي خواهد در آغوشش چشمهايم را بر هم بگذارم و هرگز ٬ هرگز ٬هرگز به روي

دنيا بازشان نکنم .

به او که تکه اي از قلب مرا با خود خواهد برد

به او که مرزهاي سرنوشت ٬ مدتها پيش دوريش را از من رقم زده است. سراسر زندگيم را

اندوهي پر کرده است که روزها و ماهها از اين سال به سال ديگر آنها را با خود خواهم کشاند

و ميدانم که زمان ٬ شايد زمان ٬ داغ مرا بهبود بخشد ولي هرگز فراموش نخواهم کرد که از

پشت اين ديوار شيشه اي نگاهش چگونه عمق وجودم را لرزانده است .

لبهايش لرزش لبهايم را نوشيد و دستانش ترس تنم را چيد و نفسهايش برگهاي رنگين خزان را

به باران عاشقانه بهار سپرد .

تقدیم به بهترینم

lias — Thu, 17 Jul 2008 23:01:18 GMT

من با تو سخن مي گويم . . . . . رساتر از هميشه

و تو حرفهايم را مي شنوي . . . . . روشن تر از هر روز

بگذار از عشق سخن نگويم

بگذار وسعتش را در حصار كلمات محدود نكنم

چرا كه من عشق را با كلام در نيافتم

براي من عشق نه كلام است ، نه صوت و صدا

چيزي است وسيع تر از همه اينها

وسيع است و با نجابت . . . . . مانند دلت

با شكوه است و پر رمز و راز . . . . . همانند چشمانت

عميق است و پر از صداقت . . . . . همانند انديشه هايت

بگذار دريا بداند رقيبي دارد به زلالي قلبت و به ژرفناكي نگاهت

و گفتي كه معناي عشق در انتظار است و در فاصله ها !

و من تمام اين فاصله ها را با صبر و انتظار به تماشا نشسته ام !

چه رازيست در اين فاصله . . . . . نمي دانم

كه هر چه ميگذرد مرا شيداتر مي كند . . .

و من . . . . . شيدا مي مانم

بگذار از عشق سخن نگويم

بگذار وسعتش را در حصار كلمات محدود نكنم !!!

تو را در آغوش گرفتم ، چشم در چشمت شدم

موهايت را نوازش كردم

حرف زديم

برايم گفتي از گذشته . . . از تنهايي . . . از بي كسي . . .

از آينده . . . از آرزو. . .

از . . .

گفتي . . .

گفتم . . .

از هر چه دوست داشتي

لحظات مثل هميشه كند نمي رفت !

باز زندگي برايم شيرين شد

رنگ تازه گرفت

لحظاتم را با دنيا عوض نمي كردم . . .

تا اينكه . . .

در حاليكه چشمانم را گشودم ، زانوهايم در آغوشم بود . . .

نگاه كردم

تنها سكوت ياريم ميكرد

چقدر هوا سرد بود

صداي اذان مي آمد

زانوهايم را گشودم

ايستادم و براي تو و چشمانت دست به دعا بردم . . .

تولد امام علی و روز پدر مبارک

lias — Tue, 15 Jul 2008 19:39:18 GMT

و علي (ع) مي آيد ...

ساقه هاي نيلوفري از پايه هاي عرش بالا رفته و سرير ولايت را به عطر وجودي خود آراسته اند، تا او بيايد و بر تکيه گاه پوشيده از رازقي آن تکيه زند. درون کعبه چه غوغايي است امروز! ملائک، بال در بال گستره آسمان ها را پوشانيده اند و جبرائيل و ميکائيل و اسرافيل حلقه خانه کعبه شدند تا پر به نور وجود او بسايند! طنين نام او هلهله شادي ملائک است. جام هاي افلاکي عاشقان به سوي او مي آيند و گيسوان سياه شب به يمن وجود او گل خنده هاي نقره اي را در ميان آبشار آسماني اش تقسيم مي کند؛ چرا که امشب علي (ع) مي آيد!...

و جمعه چه شکوهي دارد و اين جمعه شکوهي ديگر!... 13 رجب سال سي ام از عام الفيل! آسمانيان طبق طبق نور مي آوردند، آن گاه که ديوار کعبه شکافته شد و فاطمه بنت اسد قدم به درون کعبه نهاد که علي اعلي خانه خويش را از براي قدوم مبارک او آماده کرده بود ... و او آمد که نام خود را از خدا گرفته بود و آمده بود تا بت هاي خانه را در هم بشکند و بر پشت بام آن نداي يگانگي و توحيد ذات مقدس خداي تعالي را سر دهد و او را تقديس کند و فرياد حق طلبي اش را از ميان کفرها و نفاق به گوش جان هاي عاشقان برساند و پرواز شور آفرين کبوتران عشق را جاني تازه بخشد.

معشوق خدا

آسمانيان همه از شراب عشق علي (ع) نوشيده اند و لب از جام وصال او تر کرده اند و اينکه زمنيان را فرصتي است تا در چشمه جوشان معرفت او تن بشويند و به نور وجودي او رخ برگشايند؛ او که معشوق خداوند است و محمد (ع)، در خانه خدا، خانه عشق و شوريدگي پا به عرصه خاکي نهاد. او علي است و خدايش اعلي. او که مهتاب سپيدي رويش را از او دارد و کوچه ها همه بي قرار اويند و پنجره ها در انتظار قدوم مبارکش. او که چشمانش همه حديث و اعجاز است و نگاه هستي بخشش پياله جان ها را از شور زندگي، عشق و شيدايي لبريز مي کند؛ او معشوق خداست.